Żona przyniosła darmowe banany, a ja upiekłam ciasto.
Wygrzebałam z segregatora stary przepis. Nie wiem skąd go mam, nie wiem z jakich innych przepisów jest on wypadkową - z góry przepraszam.
Brzmi on tak:
około 6 freegańskich bananów (czyli im brzydsze tym lepsze! ja wzięłam 8, ale w międzyczasie trochę podjadłam :D) 100g cukru (użyłam nierafinowanego cukru trzcinowego muscovado) 350g mąki 100ml oleju 2 łyżeczki proszku do pieczenia 4 łyżeczki cynamonu (użyłam zmłynkowanej połowy laski cynamonu)
- przygotowujemy składniki
- rozgniatamy banany
- mieszamy z cukrem
- dodajemy resztę składników
- przelewamy ciasto do foremki
- pieczemy... aż się upiecze :D mówiłam już, że mam piekarnik gazowy? i że nigdy nie wiem ile czasu mam piec? i że temperatura jest ciężka do określenia? no. więc pozostaje sprawdzanie patyczkiem i wyostrzony zmysł odpowiedzialny za pieczenie
* w międzyczasie zrobiłam ozdoby z marcepanu i pisaka jadalnego
- wyciągamy ciasto z piekarnika i czekamy aż wystrygnie
* jak wystygło to przygotowałam polewę bezbarwną (która okazała się niestety czymś na kształt kisielu) i oblałam nią ostygnięte ciasto oraz poprzyklejałam ozdoby
Magda Gessler pewnie powiedziałaby, że skoro wygląda jak obrazek to jest niejadalne. No cóż... ;)
Robiłam porządek w folderze "jedzenie" i okazało się, że zdjęć do opublikowania jest za dużo. Tak więc, póki nie powstało nic nowego, nadrabiam zaległości!
Niestety, bita śmietana (taka o) mi nie wyszła i trzeba to przyznać otwarcie :D No nie nadaję się do tego i już. Albo jakaś aura niekorzystna była, nie wiem. Mimo wszystko była pyszna, serio... :D Cały tort zresztą też.
Trafiłam na to zdjęcie i długo zastanawiałam się co to było... potem przeszukałam miliard różnej wielkości karteczek, wysypujących się z segregatora, w poszukiwaniu przepisu. W końcu znalazłam źródło. Oto ono: http://wegannerd.blogspot.com/2012/02/potrzebuje-endorfiny.html Proszę bardzo :)
A na koniec:
Kot i tort. (Kocie bardzo wstyd, że nie posprzątała zabawek :D)
Nie ufam wszelkim wypiekom z kartoników i innym "pomysłom na..." zwłaszcza, kiedy pani w reklamie, dumna ze swojego deseru, mówi coś o odrobiniewyobraźni.
W związku z tym (oraz późniejszym weganizmem ;) ), "Kopca Kreta" w oryginale nigdy nie miałam okazji spróbować. A trochę, muszę przyznać, mnie kusił. I tak powstał mój wegański odpowiednik.
1 szklanka oleju
1,5 szklanki wody
2 duże łyżki sody
3 duże łyżki karobu
Mieszamy suche składniki, dodajemy mokre i dokładnie łączymy. W razie potrzeby dolewamy wody. Ciasto przekładamy do tortownicy i pieczemy*
*nie wiem ile czasu i w ilu stopniach, ponieważ mam piekarnik gazowy, i temperatura w nim cały czas rośnie, a ja muszę się wysilać, żeby mi się nic nie spaliło ;)
Upieczone ciasto odstawiamy do ostygnięcia.
Tofu rozdrabniamy i wkładamy do blendera. Przygotowujemy kaszkę ryżową zgodnie z instrukcją na opakowaniu, czyli wsypujemy płatki ryżowe do gotującego się mleka (w stosunku 1:1) i mieszamy. Jak ostygnie, to dodajemy do tofu, dosypujemy cukru, dolewamy aromatu i blendujemy. W razie potrzeby dolewamy mleka sojowego (konsystencja ma być gęsta, ale bez przesady).
Kroimy/łamiemy czekoladę na drobne kawałki. Dodajemy do masy i delikatnie mieszamy (należy uważać, żeby masa nie była ciepła, bo czekolada zacznie się topić i popsuje nam kolor masy - na co wpadłam niestety nieco za późno ;) ).
Ciasto przekrawamy w okolicach dolnej połowy. Odciętą górę wkładamy do miski i kruszymy. Pozostały placek delikatnie wydrążamy pozostawiając brzegi.
Banany kroimy wzdłuż na pół (oraz na mniejsze kawałki później w razie potrzeby) i wypełniamy nimi wydrążone ciasto. I... skrapiamy lekko sokiem z cytryny, żeby nie straciły koloru.
Na banany nakładamy krem i formujemy górkę. Następnie górkę pokrywamy pokruszonym ciastem.
Uzyskujemy przepyszny wegański "Kopiec Kreta".
- brakiem umiejętności pisania ładnie oraz z sensem
-
wyczerpanym limitem internetu akurat wtedy, kiedy chciałam coś
napisać
- ogólnym rozchwianiem emocjonalnym („jestem
beznadziejna, chcę frytki i spać”)
Gdy Żona wyjechała do Niemiec grać
koncerty i zarabiać miliony, ja w towarzystwie dworcowych i
pociągowych dźwięków wuwuzel, trąbek, pisków i krzyków, po j
a k ż e s z y b k o płynących 6 godzinach podróży, znalazłam
się w rodzinnym mieście na „T”. W czasie, kiedy nie oglądałam
hurtowo 4 odcinków „Słodkiego biznesu” zajmowałam się
gruntownymi porządkami dążąc do minimalizmu w kategorii
„posiadane przedmioty”. No i właśnie w trakcie rzeczonych (2 kg
ziemniaków :D - pozdro siostra, teraz zawsze słowo „rzeczonych”
będzie mi się kojarzyło z 2 kg ziemniaków) porządków znalazłam
fińskie gazetki FINFO. W niektórych były przepisy. A wśród nich
na te oto małe kulki – drożdżówki.
Pikkupullat
0,5 l mleka
roślinnego
50 g drożdży
zamiast jednego jajka mieszanka:
łyżka proszku do pieczenia z 2 łyżkami wody
150 ml cukru
łyżeczka soli
łyżka
kardamonu (u mnie świeżo zmielona laska cynamonu)
1 kg
mąki
100-150 g margaryny roślinnej
glazura: 2 łyżki cukru
rozpuszczone w 1 lub 2 łyżkach wody = gęsty syrop
Rozpuścić drożdże w letnim mleku.
Dodać mieszankę wody z proszkiem do pieczenia (za pierwszym razem
przygotowałam sobie tę mieszankę wcześniej, ale nie spodziewałam
się, że to tak szybko rośnie i częściowo wyszło mi ze szklanki
- dlatego polecam nie robić tego z wielkim wyprzedzeniem), cukier,
sól i kardamon/cynamon. Stopniowo dodawać mąkę – najpierw gęstą
masę mieszać łyżką, potem ugniatać ciasto ręcznie. Gdy już
będzie gładkie i elastyczne, dodać rozmiękczoną margarynę i
wyrabiać aż ciasto będzie odchodzić od rąk i miski. Przykryć
ściereczką i zostawić w ciepłym miejscu, aż nieco
wyrośnie.
Wyrośnięte ciasto podsypujemy nieco mąką (jeśli
jest taka potrzeba) i formujemy małe kuleczki. Układamy na papierze
do pieczenia, smarujemy przygotowaną glazurą i posypujemy cukrem
(najlepszy by był jakiś gruboziarnisty). Pieczemy około 10 minut w
bardzo nagrzanym piekarniku (około 230 stopni).
Najlepiej, żeby
drożdżówki stygły sobie spokojnie przykryte ściereczką.
Fińskie bułki są najlepsze na
świecie bo są fińskie (to jest przecież zrozumiałe) oraz
przepyszne. Można wykombinować z nich nie tylko kulki, ale też
drożdżówki rodem ze sklepiku szkolnego, jeśli zechce nam się
opatentować odpowiednie nadzienie :)
Tak. Brakuje mi
„Słodkiego biznesu” w repertuarze mojego telewizora :D
Słońce świeci, zero obowiązków i same przyjemności.
Ciasta, odżywcze maseczki z glinki ghassoul i kolorowe drinki. Masażer głowy największą frajdę sprawia Kocie, która za każdym razem, gdy jedna z nas weźmie go z półki, przybiega i domaga się smyrania po pleckach.
Sklep pod blokiem zaopatrzył się wreszcie w nowy hit - Galaretkę Delecty, a na targowisku każdego dnia coraz więcej truskawek. Codziennie było więc ciasto, które znika jeszcze szybciej niż powstaje.
Przepis na biszkopt, który smakuje jak_prawdziwy_biszkopt! tutaj
Instrukcja obsługi galaretki - na opakowaniu.
Truskawki myjemy, kroimy i wrzucamy na ciasto.
I to by było na tyle ;)
W roli kolorowego drinka - kompot z rabarbaru z dodatkiem jabłka, gruszki, goździków i laski cynamonu.
[2 gałązki (?) rabarbaru myjemy i kroimy na małe kawałki, jabłko myjemy, pozbywamy się części z pestkami i kroimy na małe kawałki, gruszkę myjemy i również kroimy na małe kawałki, dodajemy kilka goździków, laskę cynamonu i pół (lub więcej) szklanki cukru. Gotujemy. Jak będzie ugotowane - przecedzamy. Pijemy ciepły lub zimny!]
A tak naprawdę to Żona codziennie uczy się literatury, dlatego serwuję jej te dobroci. Na osłodę.
Uprasza się o trzymanie za Żonę kciuków. Chociaż nawet Kota zna już całego Puszkina na pamięć. I jest wielce znudzona.
Robi się je łatwo, w miarę szybko i są przepyszne oraz wychodzi ich więcej i taniej niż w oryginale.
Mieszamy ze sobą dokładnie: 2,5 szklanki mąki 1/2 szklanki cukru łyżeczkę proszku do pieczenia szczyptę soli 1/2 kostki margaryny roślinnej około 1/4 szklanki w miarę ciepłej wody/mleka roślinnego tabliczkę pokruszonej drobno czekolady
Wyrabiamy ciasto. Wykrawamy seksowne kształty (lub małą kulkę ciasta zgniatamy na płasko). Pieczemy około 10 minut w bardzo hot piekarniczku. Potem ozdabiamy roztopioną czekoladą i posypujemy uprzednio przygotowanymi orzeszkami*.
*Uprzednie przygotowanie orzeszków:
Orzeszki w ilości nieznacznej wysypujemy na patelnie, posypujemy odrobiną cukru, dodajemy kropelkę wody i stawiamy patelnię na gazie. Prażymy upajając się towarzyszącym zapachem waty cukrowej.
Poszłam więc na rynek.
Nie udało nam się nic kupić, bo panie handlarki oraz panowie handlarze sobie już poszli.
Ale zostawili jedzenie :)
ponad 1kg marchewki 2 pęczki natki pietruszki 3 pęczki szczypiorku pęczek rzodkiewek
5 pęczków młodej pietruszki wraz z natką
kilka papryk
Marchewka wraz z zakupionymi rano jabłkami została przerobiona na sok. Ostatnio uwielbiam świeże jabłkowe soki. Jabłkowo-marchewkowy też dał radę. sok marchwiowo-jabłkowy, półdarmowy jest i zdrowy ... :D
Z marchewkowych fusów zrobiłyśmy kotlety.
Do szczypiorku i rzodkiewek dokupiłyśmy tofu i był genialny, wiosenny twarożek.
Z części natki pietruszki zrobiłam pesto (ze słonecznikiem) do makaronu. Drugą część natki dodałam (ku niezadowoleniu Żony) do sosu do pizzy (który zresztą był pozostałością po sosie do makaronu z dnia wcześniejszego) Trzecią część natki pietruszki powiesiłam na klamce okna do góry nogami i wysuszyłam - żeby nie trzeba było kupować później tej w torebeczce. Paprykę dodałam do wyżej wymienionego sosu do makaronu oraz pizzy.
I pozostając w temacie...
Jeśli jesteś posiadaczem lub posiadaczką odbiornika telewizyjnego oraz kanału KUCHNIA+ masz w tę sobotę tj. jutro tj. 5 maja o godzinie 22:50 (co za godzina...)możliwość obejrzenia filmu Taste the Waste (Skosztuj z kosza...).
Więcej informacji tutaj: http://www.kuchniaplus.pl/program/full/skosztuj-z-kosza_38409
Jestem bardzo ciekawa tego filmu. Mam nadzieję, że gdzieś go kiedyś jakoś obejrzę. Niestety (ogólnie to stety!) moje warunki odbiorczo-telewizyjne są dalekie od ... no. W każdym razie KUCHNI+ na nim nie zobaczę. Nawet jak przytrzymam antenę stopą ;)
a w tle znaleziona i naprawiona przeze mnie suszarka na pranie
Kto ma możliwość niech korzysta i ogląda! My nawet trailera w całości nie obejrzałyśmy, bo modemowy internet nie wystarcza, a freegański nam zablokowali. Ludzie to się w ogóle dzielić w dzisiejszych czasach nie potrafią :D
załapałyśmy się na mini-zlot wegedzieciaka ;) w Złym Mięsie (w moim przybytku gastronomicznym, który prawdopodobnie nigdy nie powstanie, też miały być stoły z palet! ;( a tak poważnie, to bardzo polecam to miejsce, ma przewspaniały klimat!)
wysłuchałyśmy rozmowy z Matką Weganką i piosenki Jej Dziecka :)
przygotowałyśmy trochę jedzenia na Kuchnię Społeczną (pomogłyśmy stworzyć dwie surówki oraz upiekłam babeczki cytrynowo-makowe)
No właśnie. Jako, że pewna Pani pytała mnie o przepis na nie, a ja nie byłam w stanie przypomnieć sobie z którego bloga pochodził (ponieważ przeglądałam ich rano sporo w poszukiwaniu inspiracji) to zamieszczam go tutaj, z nadzieją, że zostanie odnaleziony ;)
Siostra dysponowała większą (niż 12) ilością foremek, więc proporcje podwoiłam i chyba coś tam zmieniłam, chociaż nie wiem, w każdym razie przepiszę tu moje notatki z kartki.
Babeczki cytrynowo-makowe (a właściwie to chyba cytrynowo-pomarańczowe z makiem) 3 szklanki mąki (nie przesiewałam, bo nie miałam czasu, ale lepiej by było przesiać) około 6-8 łyżek maku
1 i 1/3 szklanki cukru - zwykłego białego, brązowego nie miałyśmy ;)
szczypta soli
1 łyżeczka sody 1 łyżeczka proszku do pieczenia
2/3 szklanki oleju
sok z około połowy cytryny, albo z 2/3 jeśli jest duża
odrobina olejku waniliowego (zawsze daję więcej niż odrobinę, no ale załóżmy, że była to łyżeczka)
no i niby powinna być szklanka wody, ale myślę, że wlałam jakieś 2/3, bo stwierdziłam, że cała szklanka to będzie za dużo
Jak zwykle najpierw mieszamy suche składniki, potem dodajemy mokre i dokładnie łączymy. Pieczemy w 175 stopniach około 20 minut (sprawdzamy patyczkiem).
Ogłoszenia:
Jutro w Warszawie przemarsz i przekazanie podpisów pod petycją w sprawie koni.
"26 kwietnia b.r. o godzinie 12:00 ruszymy z ronda de Gaulle'a pod Sejm, gdzie zebrane petycje wręczymy delegacji posłów. Zapraszamy WSZYSTKICH, którym los polskich koni leży na sercu i tak jak my nie zgadzają się z obecnym traktowaniem tych zwierząt. Wesprzyjcie akcję swoją obecnością, wyraźcie głośno swoje NIE dla tuczenia koni na rzeź, maltretowania na targach, tłoczenia w transporcie i zabijania w rzeźniach. Pokażmy, że za podpisanymi petycjami stoją ludzie z krwi i kości."
Ostatnio zrobiłam pyszną tartę czekoladową z brzoskwiniami. Brzoskwinie może nie były idealne w tym miejscu, ale były jedynym owocem pod ręką (poza ananasem, któremu Żona powiedziała stanowcze nie) Tartę tę będę robić jeszcze nie raz. Zwłaszcza w sezonie darmowych truskawek, czereśni, malin i co_tam_się_trafi. Wtedy będzie zdecydowanie najlepsza! Zwiększyłabym tylko proporcje ciasta, bo przy tej ilości kremu jak dla mnie było prawie niewyczuwalne.
Dzięki temu przepisowi odkryłam mistrzowski czekoladowy krem, który już widzę między biszkoptami tortu pokrytego bitą śmietaną. Mmm...
A ja jak zwykle w takich sprawach niecierpliwa zrobiłam zdjęcie i zjadłyśmy pierwszy kawałek jak masa była jeszcze płynna...
Na Marszu Równości w Łodzi było... fajnie. Policja się zdecydowanie postarała. Trasa była nietypowa, ale moim zdaniem nie była zła. Panowie "normalni" chyba nie byli na tę trasę przygotowani: dzięki czemu obyło się bez większych incydentów oraz nie towarzyszyli nam non stop w przemarszu zagłuszając go swoimi stadionowymi okrzykami. No i w końcu coś nie działo się na Piotrkowskiej. Fakt, nie były to najpiękniejsze zakątki Łodzi (chociaż parę gorszych by się znalazło), ale Marsz Równości to jednak nie wycieczka turystyczna z przewodnikiem. Chyba. Więc nie do końca trafia do mnie zarzut z relacji Abiekta, chociaż może ja się nie znam. Według mnie to nawet dobrze, że zaznaczyliśmy swoją obecność w miejscach, gdzie równie dobrze mogły na nas polecieć sprzęty gospodarstwa domowego przez okna* ;) I tu kolejny plus, że Marsz wracał. Lepiej oczywiście gdyby w to samo miejsce wracał innymi drogami, ale w tych wąskich uliczkach chyba nawet by nie było jak. No i byłby to dodatkowy teren do zabezpieczania przez (naprawdę bardzo dobrze zorganizowaną i przygotowaną) policję. Serio, wolę się wrócić w miłym, uśmiechniętym towarzystwie zaopatrzonym w baloniki oraz policję niż zakończyć Marsz w totalnej szarej dupie nie wiedząc czy w ogóle podejmować próbę wracania do domu trybem ninja, czy stać i wypatrywać z nadzieją teleportu ;)
Z jednym się zgadzam (gdzieś w komentarzach pod wspomnianym postem Abiekta było): nie było hasła przewodniego i nie było wiadomo czemu właściwie maszerujemy. Przynajmniej ja nie zauważyłam. W którejś relacji przeczytałam na przykład, że żądaliśmy ustawy o związkach partnerskich - ani nie słyszałam ani nie widziałam tego hasła podczas manifestacji, chociaż nie wykluczam, że coś mnie mogło ominąć.
W każdym razie ja na następny marsz raczej spłodzę jakiś transparent w stylu "Tolerować to można wrzód na dupie" (albo "Kontrowersyjna to jest kurwa dla mnie wasza głupota" <3), bo wewnętrznie mną wstrząsa, jak słyszę dumne okrzyki "Łódź, Łódź, miastem tolerancji!"
To chyba nie postulat? Przecież większość nas właśnie t o l e r u j e . Ja nie chcę być tolerowana, nie robię nic złego, łaski nie potrzebuję. Tolerancja mnie boli, bo to ludzie tolerancyjni mówią "ja nie mam nic przeciwko, ale nie musicie się afiszować", "mogą sobie żyć, ale nie muszą się trzymać za ręce na ulicy" itp. I wreszcie nasi przeciwnicy, którzy z tego co zauważyłam obrali ostatnio nową taktykę, mówią "nie sprzeciwiamy się homoseksualizmowi, który jest naturalny, ale jego promocji".
A na koniec piosenka. Była w linku w treści, ale gdybyście nie zauważyli to będzie też tu ;) Bo mi się przypomniała, a tekstem jej mam ochotę się podzielić, bo czemu nie :)
*ktoś to powiedział podczas marszu, ale nie wiem kto, przepraszam
Składniki:
3/4 szklanki mleka sojowego naturalnego
2 łyżeczki octu
1/2 szklanki diy masła orzechowego (mielimy w młynku orzeszki ziemne na pył oraz na małe kawałeczki, dodajemy trochę soli i mieszamy z olejem)
1/4 szklanki oleju
2/3 szklanki cukru pudru
2 łyżeczki zmielonego siemienia lnianego
1 szklanka i 2 łyżki mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody
szczypta soli
Przygotowanie:
Połączyć mleko z octem. Do miski wrzucić masło orzechowe, olej, cukier i siemię lniane - miksować/blendować/połączyć bardzo no :D
Dodać mleko z octem i nadal miksować.
W innej misce połączyć suche składniki tj. mąkę, proszek do pieczenia, sodę i sól. Dodać do nich zmiksowane, mokre składniki.
Wypełnić foremki (2/3 wysokości) i piec około 20 minut w około 180-200 stopniach.
Składniki:
4 szklanki mleka sojowego czekoladowego
1/2 szklanki kaszy manny
1/2 szklanki wiórków kokosowych ciastka Digestive
szczypta soli
dwie łyżeczki alkoholu o smaku mango, bo mi zalega ;)
groszki <3
Przygotowanie:
Wykładamy tortownicę ciastkami. Nadmiar kruszymy i wypełniamy nimi dziury międzyciastkowe.
Stawiamy garnek na gazie i: wlewamy mleko, dodajemy soli, wiórków kokosowych i alkoholu. Mieszamy i gotujemy. Wsypujemy kaszę do gotującego się mleka i mieszamy dokładnie, żeby nie było grudek. Powstałą masą zalewamy ciastkowy spód. Wierzch ozdabiamy jak nam się podoba. Ja użyłam białych groszków i wiórków kokosowych. Wstawiamy do lodówki lub kładziemy za oknem póki jeszcze wieczory są chłodne i czekamy aż "ciasto" się "zetnie", ciastka zmiękną i całość nie będzie się przy krojeniu rozlatywała. A jak się jest niecierpliwym, to szybko robi się ciastu zdjęcie nie czekając na poranne światło, ponieważ ciasta rano już nie ma... :D
A na koniec Kota w nowej obroży zaprasza na stronę antyfutro.pl oraz do podpisania się pod petycją za zakazem hodowli zwierząt na futra tu: http://antyfutro.pl/petycje/
Wracam do sprzątania! :) (a potem będzie nowe ciasto, bo mam ochotę na ciasto)
